Şiirlerim

Yazan: Ümit TOPUZ ÇARESİZ Herkesin sırtı karanlık Yüzünün rengini göremiyorum Bunca sene yaşadım ama Yine de kimseyi tanıyamıyorum Bir top olmuşum adeta Herkesin istediği yönde ilerleyen, yuvarlanan Ben kimim bilmiyorum ama Hala beyaz yüzlü insanımı arıyorum                                                Çaresiz ve Öylesine Suskun… KAÇIYORUM Korkuyorum insanlardan Gidemiyorum bir adım ileri Sanki ellerimde kelepçe, saçlarımda çiğ Duvarlar dört yanımı sarmış Sarmış bedenimi akıl almaz bir korku Sevemiyorum artık, kaçıyorum köşe bucak Fani dünyanın bu cani insanlarından. Dilim kilitlenmiş mahpus damı Kelimeleri hapsetmiş içine Salmıyor dışarıya Sanki idama mahkûm edilmişçesine… Sarmış bedenimi mutsuzluk, umutsuzluk Gülüyorum, oynuyorum ama İçimde acı gerçeklerin beni yakan, kavuran ateşi ve Ardından gelen iğrenç soğukluğu var külleri savuran Sessizce gitmesini bekliyorum yılmadan… Mutsuzluk hücrem oldu, karanlık ve soğuk… Her şey huzurumu bozar oldu, havadaki sinek bile Sarışın, esmer, zenci, arap fark etmez hepsi şeytanın askerleri bedenimi ele geçirmiş nöbette. Kendileri mutsuz ben ise yastayım son nefesini veren hayatımın ardından… Bu karanlık hücre kemiriyor beynimi, hissetmiyorum kollarımı, hissetmiyorum nereye gider ayaklarım öylesine şaşkın. Biri kulağımı çekiyor, baksamda etrafıma görmüyor hayatın karanlığında ama olmuş gözlerim, şifası ise nedir bilmem işte kayboldum yalnızlığında ve hep başımda hançerini doğrultmuş asker korkusuyla yaşamaktayım bu hayatı sebepsiz… Her gece uyuyorum Düşünceler içinde Düşünüyorum dostum var mı ki dünya da Her şey sahte olmuş İnsanlar sahte, sevgiler kayıpta Bir metal pahalı Çıkarlar denizi olmuş Korkunç dalgalar karanlıkta vurur olmuş sahillere Zor bir soru var bende Hangisi dostum bunlar içinde Ali, Ayşe, Fatma… Çiçek, böcek, kuş, kitap… Yoksa dost bende, benim içimde mi?...         Herkesin boynunda günah kolyesi Çıkmaz, çıkarmaz kimse bile bile onu Ölümdür bu hayat yolunun sonu Sonsuz mu sanıyor kendini Bu tek canlı Âdemoğlu… Niye bu şiddet Niye bu kavga Yaşamak çok mu zor ki şu dünyada Herkesin dilinden dökülen acı cümle “ En büyük benim” Nedir bu şaha kalkışın sebebi Bilmez misin ki senden büyük ilah durur ebedi, Savaşan çok Sevgi saygı hiç yok Yok mu ey insanoğlu! İn! İnde biraz özüne Sana verilen gönül akıl cennetine Sor! Sor bakalım gerçek aynaya Sende yüzleş kapamadan gözlerini bir kere, Yok mu barışla, kardeşçe yaşamak                                                Körelttiğin siğnende… Hiç kimseyi anlayamadım Niye yaptılar bunu Niye yaptırdılar onu Herkes yanımda iken Tanıyamadığımsın bir tek sen insanoğlu… Isısız geliyor buralar bana Yatak odam soğuk Uyku yok bir parça gözümde Tir tir titriyor içim Ama ne soğuktan, ne yalnızlıktan bu titreyiş Sebebi sensin, özlediğim sen Hiç sarmasın ki kollarınla avunayım şimdi Bu özleyiş, bu hasret hançer misali saplandı Öleceğim, öldürecek beni bu derin acı Ama uzun ama kısa kalan bu hayatımın Bir tek anında sen olabilsen diye bekliyorum biçare… Yalnız, öylesine acı, öylesine suskun… Şimdi havalar soğuk İnsanın içinde ise sönmeyen cehennem ateşi Sevgiler değersiz Kalpler paramparça olmuş Saklı yüzler maskeler ardında Gerçekler acı, acılar derin Dostlar düşman olmuş Şimdi canlar hareketsiz Sormayın binlerce vicdansız ortalığa düşmüş sersefil,                                                                        Yürekler rezil, buz tutmuş… Pencereler kapalı ama Ilık bir rüzgâr esiyor Perdeler dalgalı deniz Işıklar sönük etraf karanlık Odamda bir ben bir de yalnızlık Bir hırçınlık var herkeste Can bedende dura dura kudurmuş Saldırtır bedeni herkese Kan aktıkça hem azar Hem de hoplar sevinçle… Rakı, içki sigara bahane Kötülük insanın bedeninde Savaş ister kendi Korkak bedeni içinde. Dilimde bir kelepçe Ağzımda bir şiir                         Söyleyemiyorum  Uzun mu kısa mı? Komik mi hüzünlü mü?                         Bilemiyorum Ayrılık gelmiş bize Bir şiir tutturmuşum Yine nasıl bir şey                         Anlamıyorum.  ÜMİTSİZLİK Gecem ıssız ve soğuk Bir HÜZÜN İçimde bir karanlık Bir ÖLÜM Hayatımda yalnızlık Dünyam sevgisiz Ben sevgisiz Gelmez aydınlık Bir ÜMİTSİZLİK Yine evimdeyim sizlerden uzakta Akşam oldu yine bak Yine ben sizlerden ayrı Başka bir kucakta  Ben Yalnızmışım Meğer Gelmedin yanıma Sevmedin canımı Ben Yalnızmışım Meğer. Gülmedin yüzüme Tutmadın elimi Ben Yalnızmışım Meğer. Düşündüm geceleri Gelmedin niye geri Sevmedin niye beni Anladım sonunda Ben Yalnızmışım Meğer. YALNIZLIK Yalnız yaşadım hayatım boyunca Yalnızlık sevdi beni Ben yalnızlığa söyledim seni Sana söyleyemediğim Seni Sevdiğimi Bir elime hayatımı Bir elime seni almışım Ben hayatımı atıp Seni iki elimle sarıp Koruyacak kadar sevmişim Ben seni canımdan çok sevmişim SEN BENİ SEVMESEN BİLE. Zamanında sevmiştim dünyayı Sevmiştim insanoğlunu Ne yaptım ise Hiç biri sevmedi beni Sevmiyorum artık dünyayı Sevmiyorum insanoğlunu Boş ver gitsin gülüm SENDE SEVME BENİ. BENİM CENNETİM Benim cennetime bir tek sen varsın Sen beni duyar Bir tek sen benim duygularımı anlarsın Sen beni sever Bir tek sen benim bedenimi sararsın Benim cennetimde bir tek sen varsın Çünkü ben bir tek seni seviyorum Beni tek sorunum var Bu cennetin varlığının Kafdağı misali Gerçekte olmayıp ve hiç olmayacağıdır. Çünkü sen beni sevmiyorsun.  YALNIZ BIRAKIN Mutsuzluğumla yalnız bırakın beni Sessiz bir köşede unutun beni Bilinmezlikler içinde Karanlıklar içinde Umutsuz duygular içinde Terk edin gidin             Ne Olur Yalnız Bırakın Beni… Benim adım yalnızlık Hep ağlarım yalnız,                         Tek başıma… Ben bir kalbim İçi sevgi dolu                         Ama sevilmeyen… Hep ağlarım yalnız,                         Tek başıma… Benim dilim yoktur Duyamazsınız Anlayamazsınız Tanıyamazsınız beni Hep ağlarım yalnız,                         Tek başıma…                         Sessiz ve Gizlice…  SENİ SEVİYORUM Göremezsem bile dünyayı Sen sesimi duy O zaman anlayacaksın Her cümlemde varsın                         “Sen” Sağır olsan duymazdın hiçbir şeyi Ben sağır olmuşum şimdi Ama duyuyorum bir tek                         “Seni” Sessizliğe boğulduğumda Gözlerime bak Onlar hiç susmazlar Hep söylerler o iki kelimeyi                         “Seni Seviyorum” Sıkıcı bu hayatta Boynu bükük bir gül gibiyim Acı bir hasret içinde Kokmayan sümbül gibiyim Mutsuzluk dolu bu çemberde Sevgiliyi bekleyen bülbül gibiyim  BİLİYORUM Sonunda anladın beni Yanına geliyorum Senin de beni sevdiğini Kalbimde hissediyorum Rüzgâra bırakıp kendimi Meltem seninle esiyorum Ellerimde ellerinin Kalbimde kalbinin Uzaklarda senin sevginin Varlığını artık biliyorum… SENSİZ Sensiz şu diyarda Uçurumun en dibindeyim Sevdim sen gittin Uçtum ve düştüm Karanlık bir evrendeyim Şimdi ölümün kucağında Adın hep dudağımda Sen olmadan bu odada Kalbimdeki yangınımla Sensiz Cehennemimdeyim.